Hoşgörü bizim dünyamızın yamaçlarının gülüdür, çiçeğidir. Biz onu asırlarca hep birlikte, el ele gönül gönüle vererek temsil etmişiz. Ve inşâallah kökünde böylesine bir hoşgörüyü barındıran bu millet ağacının, yeniden hayat bulması sonucunda onu bir meyve hâlinde dışarıya çıkartacak ve hoşgörüyü bir kez daha tam anlamıyla temsil edecektir. Evet, Ahmet Yesevîler, Yunus Emreler, Mevlânalar, Hacı Bektaşlar bu düşüncenin zirvelerinde dolaşan, bizim dünyamızın insanlarıdır.

Rahmet olarak doğdun zahmetlerle büyüdün,İnâyet oldun bize, inâyettin Ezel'den.Bir uğraktı bu dünya, gelip O'na yürüdün,Işık verdin âleme, ışık aldılar Sen'den.Karanlıktı cihanlar vilâdetinden evvel,Çehrenden akan nûrdan aydınlandı dört bucak.Rûhlara saldığın irfan dünyalara bedel,Uyandık sayende, insanlık da uyanacak!.Sayende Efendim kurtuldu insanlık tekmil,Takılıp yolda kalanlara yazıklar oldu..

Beşerî münasebetlerdeki dengeyi sağlayan, onları birbirine yaklaştıran ve birbirinin yardımına koşturan duygu; şefkat ve merhamettir. Bu şefkat ve merhametle anne yavrusunun bütün ihtiyaçlarını giderir ve onu bütün tehlikelerden korur. En yırtıcılardan olan aslan bile bu şefkat ve merhamet duygusuyla , yakalamış olduğu avını kendisi yemeyip yavrusuna yedirir.