Sudan Devlet Başkanı Ömer Hasan el Beşir'in özel misafiri olarak Sudan'a gelen Arap dünyasının önde gelen isimleri başkent Hartum'daki Türk okulunu da ziyaret etti. Renkli sahnelerin yaşandığı ziyaret sırasında Suudi Arabistan'ın önde gelen işadamlarından Abdullah Başerahi Türk ve Arap halklarının duygularına tercüman olduğunu söylediği Başbakan Recep Tayip Erdoğan için bestelediği şiirini okudu. Şiirinde Başerahi Erdoğan'ı bir halk kahramanı olarak betimledi.

Evet bildiniz , yine bir M.Emin Koç klasiği(1) . İslam’ın “Nurlu” Hizmetinin Hıristiyanlar içinde bile neş’et etmesinden rahatsız olan yazarlardan biri . Çünkü onlara göre , dünya şumüllü bir tebliği başkaları değil ancak ve ancak kendileri yapmalıdır.
Kendileri dışında Din-i mübini İslam’a faydası olanların Allah katında bir değeri harbiyesi yoktur ! Bu zevata göre ; Allah katında başkalarının yaptıkları güzellikler, kendi yanlışlarına racih edilemez. Tebliğ yapılacaksa da ancak “kendileri” yaparlar , şayet başkaları  yapıyorsa da mutlaka dünyevi bir “menfaatleri” vardır.

20. asrın ortasında bir insan var ayakta, hem de dimdik ayakta... Kendisini ne üst üste gelen karanlıklar korkutabilmiş, ne de ortalığı kasıp kavuran, önüne geleni deviren ve şimalde zuhur eden bir dinsizlik cereyanı O'nun azmini, ümidini kırabilmiş... İslam'ın en hamiyetperver evlatlarının bile "Ya Rab Nur istiyoruz sen bize yangın gönderiyorsun" dediği, kimsenin ufukta bir mum ışığı dahi görmediği bir dönemde "Şu istikbal inkılabatı içinde en yüksek ve gür sada İslam'ın sadası olacaktır" demiş ve ümidini ne memleket hapishaneleri ne sürgünler ne zehirlenmeler söndürememiş.

Muhterem Efendim , yoğun çalışma temponuzdan bizlere vakit ayırdığınız için teşekkür ederek izninizle ilk soruma geçmek istiyorum : "Tarih boyunca Dinlerarası Diyalog" isimli eserinizi kaleme alma düşüncesi ne zaman ve hangi sebeplerden dolayı hâsıl oldu?

Biz hoşgörü, diyalog, herkese saygı, herkesi konumunda kabullenme derken, Efendimiz sallallahu aleyhi vesellem)’in Medine Vesikası’nı seslendiriyor, Veda Hutbesi’nde beyan buyurduğu hakikatleri haykırıyoruz. öylece vazifemizi ve vecibemizi yapıyoruz. Bizden öncekiler bu noktada kusur yapmış, dâhilî veya hâricî sebeplerle, haklı ya da haksız nedenlerle farklı bir yolda yürümüş olabilirler.